Wan Aishah
Friday, 8 January 2016
Badang
Pagi tu, aku terbangun dari tidur. Lama aku termenung atas katil, memikirkan sama ada tadi tu mimpi atau realiti.
Aku terkilan. Aku bingung.
Aku berjalan di koridor kelas. Mata aku lebih cepat menangkap mukanya meski aku tau Maria di bangku hadapan terlebih dulu melambai tangan.
''Mar, kejap lagi eh ?'' Aku hiraukan kejap panggilan Maria dan terus berjalan laju ke arah Bad.
It had been eight years. Siapa sangka, persahabatan jarak jauh pun boleh kekal lama. Walau jarak rumah aku dan Bad hanya seberang sekolah, kami tak pernah berjumpa sejak tamat sekolah. Kedua-dua ummi walidnya kenal ibu dan ayah aku. Tapi kalau Dia tak bagi jodoh, apa aku boleh buat?
Sebab aku yakin, Allah bukan sengaja tak nak bagi kami jumpa.
''Hai Bad!'' Suara aku kalah budak tadika dapat main hide n seek - teruja.
''Are you okay ?'' Bad masih tunduk, macam baru dengar suara dari angin lalu. Bad angguk dan terus pergi ke arah rakan-rakannya yang 'baru'.
Sumpah, aku terkilan.
Teruk sangat ke masa silam kau sampai kau langsung hiraukan aku ?
Tak adilkah aku, layan kau sebegitu ?
Aku ingat lagi aku pernah pukul kau sampai merah betis kau. Tu pun sebab kau ejek aku. Aku rasa bersalah, dan kirimkan Shuk dan beberapa lagi ahli sekutu kau untuk sampaikan maaf aku. Esoknya, aku bawakkan minyak gamat, tanda maaf aku pada kau.
Dan aku masih tak lupa, kita berdua kena denda jaga tiga khemah setiap sorang sebab dajalkan orang dengan pakai bedak sejuk masa malam perkhemahan. Bila tengah syok kenakan orang, tiba- tiba dengar suara Cikgu Sabariyah suruh lari satu padang tengah-tengah malam.
Semua tu dah lama berlalu Bad. Tak sangka, aku boleh ingat semua tu walau ramai orang tau, tahap pelupa aku sama darjat dengan nenek kebayan.
Bila masing-masing dah besar panjang, masing-masing ada hala tuju. Tapi aku masih tak lupakan kau Bad.
Walau jauh di sudut hati aku, aku tau kau bosan dengan karenah aku. Namun aku pedulikan kerna aku takut kehilangan kau. Lama-kelamaan, aku belajar untuk lepaskan kau, beri kau peluang untuk orang lain. Makin aku dewasa, aku belajar untuk lupakan memori lama.
Aku tahu kau bukan milik aku.
Sungguh aku tahu.
Dan tadi...........
'' Shah, aku nak mintak maaf kat kau. Baru aku sedar betapa kufur nikmatnya aku sebab abaikan kawan baik aku. Aku dah tak jumpa orang macam kau Shah. Maafkan aku ? '' Kagetnya aku melihat muka kau di situ. Mulut aku jadi bisu.
Ya, kita dah kenal lama dan lepas tu, kau jauhkan diri dari aku Bad. Kau tak tau melupakan kau tu sangat pahit ? '' Ehh takpe lah. Aku dah lupakan benda lama. ''
'' Haha, aku tiba-tiba rindu kat kau.'' Bad, kau seolah tiada perasaan. Ah, mungkinkau masih belum rasa apa yang telah aku tanggung selama ini. Aku biarkan sembangnya tanpa balasan.
Mungkin, kau harus cari sendiri, Badang.
''Bad, kenapa kau buat aku macam tu ? '' Aku masih bertanya walau aku tahu itu hanya mimpi, takut ia jadi realiti.
Badang, sumpah aku tahu kau kuat. Tapi barangkali kau harus hidup sendiri, tanpa ada lagi aku di sisi.
Bad, aku tahu kau kuat !
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment